پولیش فولاد قالب: چه چیزی پرداخت را پیش از شروع پولیش‌کار تعیین می‌کند

قابلیت پولیش یک خاصیت ماده است

وقتی حفره پرداخت آینه‌ای نمی‌گیرد، ایراد معمولاً در فولاد است، نه در پولیش‌کار. عوامل کنترل‌کننده، تقریباً به ترتیب اهمیت:

1. تمیزی — آخال‌های غیرفلزی (سولفیدها، اکسیدها، سیلیکات‌ها) محدودکننده اصلی هستند. زیر ساینده پولیش، آخال‌ها یا کنده می‌شوند و حفره بر جای می‌گذارند، یا برجسته می‌ایستند و دنباله‌های دنباله‌دار بر جای می‌گذارند. فولادهای مورد نظر برای کار آینه‌ای با تمیزی بالا تولید می‌شوند — گریدهای ESR (ذوب مجدد سرباره‌ای) مانند 1.2083 ESR یا گونه‌های ممتاز P20 دقیقاً برای کوچک کردن و توزیع آخال‌ها وجود دارند.
2. سختی و یکنواختی آن — فولاد نرم‌تر به آرامی پولیش می‌شود و لکه‌دار می‌شود؛ مهم‌تر اینکه، تغییر سختی در سراسر سطح (نقاط نرم، پوست دکربوره، ریزساختار مخلوط) با نرخ‌های متفاوت پولیش می‌شود و جلای موج‌دار و ناهموار تولید می‌کند. فولادهای سخت‌شده سرتاسری یا پیش‌سخت‌شده با کیفیت و سختی یکنواخت یکنواخت‌ترین پرداخت را می‌گیرند.
3. ریزساختار — ساختار مارتنزیتی ظریف و یکنواخت بهترین پولیش را می‌گیرد. نواربندی، کاربیدهای درشت (مانند فولادهای کار سرد پرکربن مانند D2) و آستنیت باقی‌مانده همه در پرداخت‌های بالا خود را نشان می‌دهند؛ D2 را می‌توان به خوبی پولیش کرد، اما هرگز به آسانی یک فولاد زنگ‌نزن مارتنزیتی تمیز نیست.

مقیاس پرداخت SPI

صنعت پلاستیک پرداخت‌های حفره را بر اساس مقیاس SPI (Society of the Plastics Industry) درجه‌بندی می‌کند:

کلاس	توضیحات	مسیر معمول
A	آینه‌ای / نوری	پولیش الماس تا معادل گریت #3,000+؛ کیفیت عدسی (A-1) تمیزترین فولادها را می‌طلبد
B	پولیش بالا، نزدیک به آینه	کاغذهای گریت ظریف تا حدود #600–800
C	پولیش متوسط	سنگ‌ها و کاغذها در محدوده #320–600
D	مات / بافت‌دار	بلاست خشک (مهره شیشه‌ای، اکسید آلومینیوم)

هر کلاس زیرتقسیم می‌شود (A-1, A-2, A-3...). درس عملی: پرداخت را هنگام انتخاب فولاد مشخص کنید، نه پس از ماشین‌کاری. درخواست SPI A-1 روی فولاد برش آزاد گوگرددار (1.2312) یا بلوک با نواربندی شدید درخواست غیرممکن است — آخال‌ها نتیجه را صرف‌نظر از نیروی کار محدود می‌کنند.

پوست پرتقالی: علل

پوست پرتقالی — بافت سنگریزه‌ای و فرورفته‌ای که با نزدیک شدن پولیش به سطح آینه‌ای ظاهر می‌شود — چند علت متمایز دارد که به پاسخ‌های متفاوت نیاز دارند:

• پولیش بیش از حد فولاد نرم یا ناهمگن: کار طولانی روی سطحی با نواحی میکرو سخت و نرم آن‌ها را با نرخ‌های متفاوت فرسایش می‌دهد. راه‌حل در بالادست است (فولاد بهتر)، نه پولیش بیشتر.
• فشار یا حرارت بیش از حد با پولیش‌های نرم، که سطح را به جای برش می‌کشد.
• پولیش سطحی که لایه ماشین‌کاری/EDM قبلی آن به طور کامل برداشته نشده است — پوست آسیب‌دیده به صورت نامساوی پاسخ می‌دهد. هر مرحله پولیش باید خراش‌های مرحله قبلی را پیش از رفتن به مرحله ظریف‌تر به طور کامل پاک کند؛ رد کردن گریدها رایج‌ترین خطای نیروی کار است.

توالی عملی

از میان سنگ‌ها و کاغذها به ترتیب پیش بروید، بین مراحل تمیز کنید تا ذرات درشت هرگز مرحله ظریف را آلوده نکنند؛ در جهت‌های متناوب پولیش کنید تا خراش‌های گرید قبلی تا زمان از بین رفتن قابل مشاهده باشند؛ و پیش از شروع کار روی استاندارد پرداخت — کلاس SPI و پلاک مقایسه — توافق کنید، زیرا "آینه‌ای" بدون کلاس اختلافی در انتظار وقوع است.